De geschiedenis van onze vereniging.

 • 

1. De periode van de stichter (1873-1931) Op 15 mei 1873 werd deze vereniging officieel boven de doopvont gehouden.Onderwijzer Julien Vanschoenbeek startte met een 30-tal muzikanten en nam zowat alle belangrijke taken op zich: directeur,secretaris en schatbewaarder.Burgemeester Arnold Missotten werd voorzitter.In 1890 werd een vaandel aangekocht voor 300F. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de activiteiten noodgedwongen stopgezet. De instrumenten werden weggestopt :sommige kwamen terecht onder de kolen van de kelder der gemeenteschool,andere werden in een kist in de grond begraven. Na de oorlogsgesel kon men opnieuw “blazen”en werden de instrumenten opnieuw te voorschijn gehaald.Leonard Pirar, de loopjongen van de meester, bezorgde elke muzikant zijn instrument.Men kon weer starten. Op 10 juli 1898 vierde men het 25-jarig bestaan met een groot muziek-en zangfestival.Op vier plaatsen in de Dorpsstraat werden vier kiosken opgetimmerd waarop niet minder dan 14 muziek-en zangverenigingen hun concert brachten. 10 juni 1923: een groots opgezet muziekfestival werd de bekroning van 50 jaar muziekleven in Hoepertingen.Tal van muziekverenigingen waaronder het Casino van Tongeren en Sint-Truiden zetten die dag hun beste beentje voor om van op de kiosk vóór het paanhuis hulde te brengen aan de fanfare. Jozef Vanmanshoven bracht hulde aan de fanfare en prees haar dirigent. Deze werd in de bloemen gezet en met geschenken bedacht.Het mooiste geschenk kwam van zijn muzikanten, een mooi houten beeldje,getiteld le charmeur des rats. Het stelde een muzikant voor die met zijn betoverende muziek twee ratten naar zich toelokte. Vijf dagen later op 15 juni viel haar de hoogste eer te beurt:Z.M.Koning Albert I verleende haar de titel van koninklijke fanfare. Op 16 januari 1931 stierf de stichter-steunpilaar meester Julien Vanschoenbeek. Zijn uitvaart werd muzikaal verzorgd door de fanfare van Wellen.Zijn eigen muzikanten met een rouwband om de arm stapten mee op in de rouwstoet.
  2. De periode van ups en downs (1931-1969) Na het overlijden van de stichter kende de fanfare hoogten en laagten zoals het met de meeste verenigingen het geval is. Tijdens die periode kwamen en gingen directeurs,voorzitters en spelende leden. Tijdens het directeurschap van Jos Missotten zijn de activiteiten tweemaal gedurende enkele maanden stilgevallen. Politieke perikelen Aanleiding was het opluisteren van een tweetal voetbalwedstrijden in het dorp. De twee toneelverenigingen Lust en Leven en Onder Ons hadden elk een voetbalwedstrijd gepland die de fanfare zou komen opluisteren.Hoewel de fanfare als organisatie aan beide toneelgroepen tegemoet kwam en dus aan beide politieke groepen voldoening gaf, hadden sommige muzikanten er individueel of in groep anders over beslist en had de politiek ongewild en wellicht ook onbewust diepe wonden geslagen in de sociëteit. Inderdaad, toen de eerste voetbalwedstrijd plaats greep, was de voltallige fanfare aanwezig.Toen enkele dagen later de andere toneelgroep haar wedstrijd ging spelen, lieten vele muzikanten het afweten! Het gevolg was onvoorstelbaar.Geen herhalingen meer, het bestuur was verdeeld.Niemand durfde het probleem bespreken.In kleine groepjes werd er overleg gepleegd.Maar openlijk werd er angstvallig over gezwegen.Na twee maanden durfde men een bestuursvergadering ten huize van directeur Missotten uitschrijven . Iedereen was aanwezig maar niemand durfde het probleem opwerpen want iedereen wist dat dan de tongen zouden loskomen.Er volgde een twee vergadering .Wat lang in de luc ht hing, gebeurde:er vielen harde woorden. Zowel de ene als de andere strekking in het bestuur had haar mond voorbij gepraat waardoor de standpunten nog verder uit elkaar waren gegroeid. Tijdens een volgende poging om de brokken te lijmen, waren de bestuursleden van de ene strekking in de keuken van J.Missotten blijven zitten terwijl de andere strekking, zonder medeweten van de eerste, in de zitkamer bleef. Ondervoorzitter Gerard Carolus stelde voor de instrumenten in te zamelen en de fanfare op te doeken. Aan zulk voorstel had niemand gedacht! Dat mocht en kon niet gebeuren! Men zou oppnieuw starten. Slechts één bestuurslid was er niet voor te vinden.Een oud gediende ging met zijn vrouw praten.! “Wat”, reageerde ze op de vraag van de muzikant, “hij zal moeten terugkomen! Wat zouden de mensen wel zeggen als hij zich zo laat kennen!” Ze kon haar man overtuigen. Elk bestuurslid moest enkele muzikanten optrommelen.Op de afgesproken dag waren alle muzikanten weer paraat om de herhaling te hervatten. Toen directeur J.Missotten het muzieklokaal betrad, vroeg hij droogjes maar opge luc ht:”Welk muziekstuk zullen we opzetten?” Men koos voor een reeds gekende mars.Het werd de mars van de hereniging! Hervatting in 1945 In 1940 had men de instrumenten opgeborgen in een opslagplaats van de familie Gerard Milis-Coenen in de toenmalige Kerkstraat. Toen op 6 juni 1944 de geallieerde troepen in Normandië ontscheepten en in september Brussel bevrijdden, dachten meerdere muzikanten dat de oorlog zijn einde naderde en de vrede snel zou volgen, te meer daar Amerikaanse soldaten in de parochiezaal van Hoepertingen gehuisvest waren. De muzikanten haalden hun instrumenten opnieuw te voorschijn, verbroederden met de Amerikanen en bliezen enkele losse deuntjes.Muzikant André Marchal nam spontaan de leiding op zich.Ze trokken al spelend door de straten van het dorp en bezochten menige herberg. De fanfare vierde aldus de overwinning vooraleer ze er was. Inderdaad, het Von Rundstedt offensief was nog een ultieme poging van de Duitsers om verloren stellingen terug in te nemen. Vanaf 8 mei 1945 kon men dan toch uiteindelijk opnieuw starten met de edele muziekkunst. Eerste trommelkorps In 1963 kwam met de financiële steun van de inwoners het eerste gekostumeerde trommelkorps op de been. Het stond o.l.v. Maggy Pallen , dochter van Maurice die met zwier de grote trom sloeg.Het korps werd aangeleerd door Emiel Vanormelingen uit Broekom en André Bessemans uit Hoepertingen.
  3. De heropstanding en uitbreiding(1969-2003) In de jaren zestig doorworstelde de fanfare moeilijke jaren.Enkele muzikanten in hart en nieren konden het niet verkroppen dat vele leden het lieten afweten. Ze stelden alles in het werk om met de steun van de gemeente de fanfare boven water te houden.Ze kenden succes: op voorstel van de zes overgebleven muzikanten en met goedkeuring van de gemeenteraad werd burgemeester Jean Lux voorzitter.Men zette zich in om zowel gewezen als nieuwe muzikanten aan te werven. Hun aantal steeg van zes tot tweeëntwintig. Ondanks zijn hoge leeftijd nam de 70-jarige Jozef Noben uit Sint-Truiden opnieuw de leiding op zich om de herboren fanfare op een hoger peil te brengen. Op 17.11.1969 deed Jean Lux in een rondschrijven een oproep tot de inwoners om mee te werken in de ontplooiing van de fanfare en tot financiering van parade-uniformen. Zijn oproep kende succes:in 1970 kregen de 20 meisjes van het trommelkorps een schots rokje met witte blouse, een keurig geruit petje en een groen schoudermanteltje. In 1971 kregen de 40 muzikanten een groen kostuum met rode epauletten en koord en een rode kepi met groene boord.D Deze snelle heropleving was vooral te danken aan een hard werkend bestuur o.l.v. burgemeester Jean Lux die echter deze bloei niet meer heeft mogen beleven.Op 22.10.1970 sloeg het in als een bom:Jean Lux had het tijdelijke met het eeuwige gewisseld.In 1975 werd een 25 sterk majorettenkorps o.l.v. Josee Liesens.opgericht.Ook kwamen tien muzikanten en tien meisjes het drumkorps versterken zodat in dat jaar de verenging 115 uitvoerende leden kende. Viering 100-jarig bestaan in 1973 Het feestcomité o.l;v. Freddy Feytons, had een feestprogramma uitgedokterd dat 3 luiken omvatte: 1.Een massaspel over de Hoepertingse dorpsgemeenschap werd driemaal opgevoerd in het Parochiecentrum. 2. Op 18 sept had een groot dansfeest plaats; 's anderendaags trok een praalstoet door het dorp, hetgeen een massa volk naar Hoepertingen lokte, gevolgd door volksspelen. 3. Op 26 aug.hadden de provinciale stapwedstrijden plaats waaraan 11 maatschappijen deelnamen. Stichting van een vzw. Op 15 mei 1979 werd de feitelijke vereniging omgevormd tot een vzw.Op 25 oktober verschenen de statuten in het staatsblad onder identificatienummer 10963 / 79. Van de 13 leden van de raad van bestuur is er nog één in functie: Jozef Coenegracht , 55 jaar muzikant. Sinds de jaren 80-90 organiseert de fanfare jaarlijks een Lenteconcert in maart, een muziekfeest in juni en een Herfstconcert ,beide met vreemde maatschappijen.Jaarlijks heeft ze een 20 tot 25 uitstappen. Wegens gebrek aan financiës werden spijtig genoeg het trommel-en majorettenkorps afgevoerd zodat nu enkel de fanfare met een 40-tal spelende leden o.l.v. Cathy Penné nog bestaat. In 1998 vierde men het 125-jarig bestaan met een academische zitting op het stadhuis van Borgloon, een tentoonstelling over 125 jaar muziekleven, een provinciale solistenwedstrijd en de jaarlijkse muziekfeesten.
 
 
  Reginald Materne ,
  Voorzitter
 
  NB.Een meer uitgebreide historiek over 110 jaar muziekleven vind je in 't tijdschrift Caecilia,33 ste jaargang, nr.152 (september 1983),p.26,27,28